Nee toch?
Tot mijn grote verbazing zie ik dat ik al bijna een jaar niets meer op dit blog geschreven heb.
Er is zoveel gebeurd, de laatste jaren, dat het me misschien een beetje overdonderd heeft.
Ons droomhuisje is gekocht.
Onze bruiloft is gevierd.
Mijn boek, ‘De Borrelboeddhist’ is geschreven.
De Tapas Tours in Malaga zijn een succes.
Het zo gewenste vakantiehuisje op ons terrein is gerealiseerd.
Mijn geliefde sauna draait overuren.
De katten rommelen vrolijk aan tussen de bomen.
Alexander en ik zijn gelukkig, gezond en we hebben precies de juiste vrienden om ons heen.
Inmiddels Borrel ik al twee jaar niet meer en erg Boeddhistisch voel ik me ook nog steeds niet.
Eigenlijk zou ik een andere naam voor dit blog De Borrel-boeddhist moeten verzinnen, maar ach….
Het klinkt zo gezellig.
M’n ego laat me een beetje in de steek, geloof ik.
Ik hoef niet meer zo nodig. Alles is er al.
De dankbaarheid voor alles wat ons overkomen is tijdens de twintig jaar die we nu samen zijn, is groot.
Nog steeds ben ik blij dat we hier, in het diepe Zuiden van Spanje terecht gekomen zijn.
Het is een weelde om je dagen naar eigen wens te kunnen inrichten.
De zee op een kwartiertje rijden, mijn favoriete stad Malaga slechts op een busrit afstand.
Een Netflix abonnement en een e-Reader barstensvol boeken… Wat wil een mens nog meer?
Het klinkt allemaal eenvoudig maar het is ons echt niet aankomen waaien hoor. Er is keihard voor gewerkt.
Sterker nog… Alexander heeft het dusdanig druk dat ik hem eigenlijk te weinig zie maar ik heb hem nog nooit zo happy gezien en dat is me heel veel waard.
Ik vermaak me altijd. Ook met nietsdoen. Het wordt steeds waardevoller voor me.
Blaadjes uit het zwembad vissen
Toch gaan mijn hersenen nooit echt in de ruststand want eigenlijk is er nog zoveel wat ik zou kunnen doen.
Heel goed Spaans leren, bijvoorbeeld – Micro bruiloften organiseren op ons eigen terrein – Wellness dagen bij het zwembad –
Secret dinners tussen de sinaasappelbomen – Bioscoop-avonden met een enorm scherm en een popcorn machine onder de schaduwrijke moerbeiboom…
Het is allemaal mogelijk maar ik ben er nog niet aan toe. Misschien hoeft het ook allemaal niet.
Misschien kan ik gewoon een beginnetje gaan maken met het verbeteren van m’n Spaans.
Misschien moest ik maar eens zo’n spraak- App aanschaffen en gewoon maar beginnen met hardop praten.
Koptelefoon op, kruiwagen en snoeischaren tevoorschijn halen en tijdens het tuinieren vloeiend Spaans leren spreken.
Dat zou me toch wat zijn? Moet kunnen toch?
Weet je wat? Ik doe het… Of toch nog maar even niet?
Of is het voldoende om de planten water te geven, citroenen te plukken, blaadjes uit het zwembad te vissen, een Spaans receptje uit te proberen en een goed boek te lezen?
Gewoon…. Nietsdoen ..
Nietsdoen is een kunst hoor, maar ik leer snel…
