Beschouwingen van een Hollands meisje in Andalusië

Beschouwingen van een Hollands meisje in Andalusië

Rust, reinheid en regelmaat

Rust, reinheid en regelmaat

Rust, Reinheid en Regelmaat. Ach, wat heb ik dát mijn moeder vaak horen zeggen in mijn jeugd en nu pas begrijp ik echt wat ze daarmee bedoelde.
Met de reinheid zit het wel snor. Ik douche, schrob, scheer en scrub dat het een lieve lust is en ook huis en haard zijn immer op orde. Bij mij geen vuile bordjes op het aanrecht, een krant op de vloer, volle kasten of een onopgemaakt bed. Het is een tic, het bevalt me maar … het is voor mij ook bittere noodzaak.
Mijn leven is een vreemde rollercoaster. Altijd geweest en lang niet alle levensgebeurtenissen heb ik zelf in de hand maar een schone, opgeruimde en minimalistische leefomgeving kan ik wel degelijk zelf creëren en dat werkt voor mij.

Aan regelmaat heeft het me altijd ontbroken en ik denk niet dat het ooit veranderen zal. Ik ben een zondagskind en heb veel bijzondere dingen in mijn leven meegemaakt. Acht volle jaren heb ik op een luxe cruise schip gewerkt, tien jaar lang heb ik met mijn vorige man een geweldig restaurant gehad en de afgelopen vijftien jaar leef ik samen met mijn absolute (maar o zo bijzondere) tegenpool Alexander.
Ik kwam in het schouwburg-leven terecht, begon mijn eigen gastenappartement in Deventer, en toen het er op begon te lijken dat ik de boel wel op de rit had, kwam daar opeens onze emigratie naar Spanje om de hoek kijken. Alle, zorgvuldig opgebouwde routine viel weg. Je maakt weer een nieuwe start. Je moet jezelf weer overnieuw uitvinden en dat is een flinke klus.

En dan nú pas, zoveel jaren later, begin ik te begrijpen hoe rust voor mij werkt en dat het een zaak van de geest is.
Het is de rust in mijn hoofd die momenteel de hoogste prioriteit heeft. Geestelijke rust. Innerlijke rust.
Ik neem mezelf niet meer zo serieus, pak veel meer vrije tijd dan ik ooit had durven denken, laat m’n ego een beetje voor wat het is en bedenk me dat ik maar één leven te leven heb.
Het feit dat ik, nog niet zo lang geleden, gestopt ben met de alcohol heeft m’n leven compleet op z’n kop gezet. De bijna altijd aanwezige drank-sluier begint te verdwijnen, ik begin mezelf te begrijpen en voel me griezelig energiek.
Er komt rust in m’n hoofd. Het voelt als een bevrijding, een verademing.
Ach, wat heb ik er lang over gedaan. Wat heb ik veel fouten gemaakt en er zullen er ongetwijfeld nog vele volgen maar deze Borrelboeddhist is op de goede weg. Ik voel het aan m’n mineraalwater.

Van al mijn kennissen en vrienden, ken ik er slechts twee die niet drinken. De ene omdat ze met de zelfde toestanden te maken had als ik (en is jaloersmakend vergevorderd) en de ander omdat drank haar gewoon niets doet. Heel soms en puur voor de ‘gezelligheid’, doet ze wel eens een drankje mee maar alcohol boeit haar eigenlijk niet zo.
Laatstgenoemde is mijn favoriete vriendin. Zij is degene die de meeste van mijn, in alcohol gedrenkte avonturen en blunders van dichtbij heeft meegemaakt. Het arme wicht.
‘Vind je het moeilijk’, vroeg ze me pas?
Het antwoord is JA! Lang niet altijd maar ik loop niet zo maar meer een kroeg binnen. Ik moet wel de tijd krijgen. En die neem ik. Ongegeneerd.
Dat heb ik in ieder geval al wél onder de knie.